Σε είδα

Και ήταν τελείως αναπάντεχο, ακόμη κι αν διατηρούσα μια αισιοδοξία οτι οι δρόμοι μας μπορεί και να διασταυρωθούν. Και να που διασταυρώθηκαν... Εγώ με ένα ημιαποβουτυρωμένο γάλα κι ένα κρουασάν στο χέρι, άϋπνος και ταλαιπωριμένος, κι εσύ στο αυτοκίνητο.

Δίπλα μου μια παρέα κοριτσιών σου φωνάζει "έλα εδώ" κι εγώ χωρίς να ξέρω οτι αναφέρονται σε σένα γυρνάω σχεδόν αντανακλαστικά και τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, έχω συνηθίσει να με αγνοείς και πλέον δε μου κάνει καμία αίσθηση, αλλα σε είδα που ψιλοκόλλησες όταν με είδες, και δυσκολεύτηκες να βάλεις ταχύτητα.

Τελικά δεν πήγες προς τις φίλες σου, κι εγώ άραξα με τους άλλους σε ενα καφέ πιο κάτω παραμένοντας σε επιφυλακή για κάποιο τυχόν closest encounter. και τότε το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο αυτοκίνητό σου που το έχεις παρκάρει λίγο πιο πάνω. Κολλάω στις πινακίδες. Θυμάμαι τις πινακίδες που είχε το παπί του Κ. που γούσταρα στο λύκειο... Όποτε το έβλεπα είχα το νου μου. Έτσι και τώρα, 10 χρόνια μετά... τα ίδια σκατά.

Βλέπω οτι κάθεσαι στην ίδια καφετέρια με μας, στο πάνω διάζωμα... μοιραίο; Είσαι με φοιτητοπαρέα, είμαι κι εγω με παρέα. Σε παρατηρώ καλά κρυμμένος πίσω απο τις φυλλωσιές της πέργκολας, μας χωρίζει αρκετή απόσταση, ασφαλείας. Έχεις ομορφύνει. Είσαι όμορφος. Μακράν ο ομορφότερος απο όσους μου έχουν αρέσει ποτέ. Και αυτή η ομορφιά σου δεν είναι τόσο τα χαρακτηριστικά σου, που άπτονται του γούστου μου, όσο η απλότητά σου.

Πήγα τουαλέτα ναι μεν γιατί θα έσπαγε η φούσκα μου, αλλα και γιατί ήθελα να περάσω απο μπροστά σου και να σε αγνοήσω, όπως και έκανα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να ρίξω μια λοξή ματιά για να δω αν με κοίταξες και δεν με ενδιαφέρει.

Εύχομαι να βρείς το δρόμο σου. Όλοι μας βασικά