Dirty Little Secret

2 τελείως διαφορετικά τραγούδια, under the same title

Το πρώτο απο τους Αll american rejects με γαμάτι κλιπάκι που περιλαμβάνει (αν δεν λανθάνω) καρτούλες απο το postsecret.com (googlαρέ το, αξίζει)

...και το δευτερο απο Τhievery Corporation στο remix και Sarah Mclachlan στα vocals (αυτή έχει κάνει και τα φωνητικά στο Silence των Delerium) έχει στιχάρες εκτός απο θεϊκά vocals (googlαρέ τα κι αυτά)

What's your dirty little secret?
Φίντμπακ χάϊλι απρισιέϊτεντ :P
anonimity will be tolerated

Kυκλοφόρησε!

Ο λόγος για το νέο cd του Λούκας που αναδείχτηκε σ'εκεινο το ρεάλιτυ (το x-factor ήταν ή το Ελλάδα έχεις ταλέντο;) Τέλος Πάντων. Δε με ενδιαφέρουν ούτε τα χαζοτραγουδάκια που θυμίζουν Χατζηγιάννη και απευθύνονται σε 15χρονες μαθητριες που δεν έχουν ζήσει τον έρωτα, ούτε στις παιδικές και cheesy συνθέσεις του Θεοφάνους. Δόξα το Θεό έχω άποψη στη μουσική.

Αυτός ο Λούκας όμως... πολύ γκομενάκι ε; Έχει κάτι καυλιάρικο η φάτσα του, όπως και να το κάνεις...

Βάζω εξώφυλλο να τον δείτε... youtube link ή download link για το album δεν βάζω, σας εκτιμώ πολύ για να σας σερβίρω τέτοια σαβούρα.

Η αέναη αναζήτηση...

gay edition, αλλα το θέμα ταλανίζει (sic) και τους στρ8 μπάκουρους. Θέμα μας η σχέση.
Why the fuck is this so hard? Δηλαδή ή θα βρείς καμιά πεταλουδίτσα, κιουρία, κρυφαδερφή, φασιονίστα, κομπλεξική closeted, κομπλεξική outed, κομπλεξική γενικά, one night only, ψωνάρα, κακάσχημη, εκτος τόπου κ χρόνου, χώρις επαφή με το περιβάλλον ή θα πρεπει να μείνεις στο ράφι.

Εγώ πότε θα γίνω μάνα; και σε ποιά απο τις παραπάνω κατηγορίες άραγε ανήκω;
Μάλλον είμαι η γκρινιάρα αδερφή ε;
Δεν αξίζω μια αγκαλια; (χαριτωμενιές)

Λένε πως μόλις σταματήσεις να ψάχνεις, έρχεται ο έρωτας και σου χτυπάει την πόρτα, αλλα μάλλον έχω αλλάξει διευθυνση, γιατί καιρό τώρα έχω σταματήσει να ψάχνω, αλλα τίποτα. Μήπως να ξαναρχίσω το ψάξιμο;

Πι Ες: Δεν ψάχνω το(ν) τέλειο, αλλα το(ν) φυσιολογικό (αν μπορούμε να δεχτούμε την ύπαρξη του όρου)

LOL!

Απο τις "Εκδηλώσεις" στο 10percent :

Το kazarma Club άνοιξε και πάλι
To Kazarma Club άνοιξε μετά τις διακοπές του καλοκαιριού και σας περιμένει από Πέμπτη μέχρι Σάββατο μετά τις 23:00. Κάθε Πέμπτη: Ελληνική βραδιά, με μπάρμαν τον Σωτήρη, μόνο με ελληνικά. [...]

Eγώ γιατί ήξερα οτι όποτε έχει Βραδιά (σε σχέση με τη μουσική) διαφημίζεται ο dj και όχι ο μπαρμαν; Αυτός ο Σωτήρης ή πρέπει να φτιάχνει πολύ καλα cocktails (no pun intended) ή να είναι θεότεκνο. Εγώ ψηφίζω το δεύτερο... εσυ;

Επίσης στις Εκδηλώσεις του 10percent διάβασα οτι θα δείξουν το "Prayers for Bobby" στο Στέκι μεταναστών κάπου στα τέλη Οκτώβρη...ψήνεται κανείς; (kinda early though)

Χμού

Σήμερα έκανε απίστευτο καιρό στην Αθήνα, κάποιοι μπορεί να ξενερώσατε βέβαια με τη βροχούλα αλλα εμένα μου άρεσε (σχεδον υπερβολικά μπορώ να πώ) έκανα και μια 2ωρη βολτίτσα στο κέντρο και γούσταρα τρελάαααα! Τελικά ο χειμωνας ίσως μ'αρεσει περισσότερο απ'οσο νόμιζα...

Μου είχε λείψει μια βόλτα στο κέντρο για να πώ την αλήθεια 'Αραξα λιγάκι στο Public, χάζεψα κάτι βιβλιαράκια, και φευγοντας πέρασα απο το Apple Section γιατί καιρό τώρα ζαχαρώνω ενα macbook pro, αλλα είμαι αφραγκός, και είναι ακριβό. Μετα βγήκα έξω και συνειδητοποίησα οτι βρέχει, κι εγώ ποτέ δεν κυκλοφορώ με ομπρέλα. Ηταν ωραία βροχούλα... δεν φύσαγε και οι μικρές ψιχάλες επεφταν σχεδόν κάθετα... Πήγα δίπλα στα everest και πήρα εναν καφέ να πιώ, δεν είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, αλλα αυτή η μυρωδιά που αφήνουν τα πρωτοβρόχια, κια η νωρίτερη νωχελικότητά μου (ψιλοδιάβαζα αραχτός) έκανε την ανάγκη για καφέ επιτακτική. Περνω το καφεδάκι μου και περνάω απέναντι στην Πλατεία Συντάγματός... Ξαφνικά η βροχή δυναμώνει...
Πώ ρε πούστη λεω... κρίμα (προτιμώ τις ψιχάλες) και την αράζω κάτω απο ένα καταπλήκτικό δεντρο που δεν περνούσε τίποτα! το δεντρο αυτό που λές είναι σχετικά χαμηλού ύψους, με πολύ πυκνό φύλλωμα, και τα φύλλα του μοιάζουν με δάφνη (αυτη που βάζουμε στις φακές) βασικά παίζει και να ήταν δαφνη αλλα δεν έκοψα κάνα φύλλο να μυρίσω.
Τρελή καβάτζα για βροχή, δεν περνάει τίποτα, άσε που παίζει και κουβουκλιάκι (του ΟΤΕ είναι;) για να αφήσεις τον καφέ σου και να στρίψεις τσιγάρο με την ησυχία σου (όπως έκανα)

Δευτερο παρτέρι αριστερά όπως πας απο τα Mac προς την πλατεία. Ακριβώς απέναντι, στην άλλη πλευρά της πλατείας είναι εκείνος ο αθλιος πίνακας ανακοινώσεων του Δημου Αθηναίων που απο τότε που τον θυμάμαι λεει το ίδιο πράγμα: "Ο όγκος ενος χαρτοκιβωτίου ισοδυναμει με τον όγκο 15 διπλωμένων", άστα νιώθω ήδη καλυτερος άνθρωπος...

Χάζεψα λίγο το ετερόκλητο πλήθος, άλλους με ομπρέλες, μόνοι ή 2-2, κάποιοι χωρίς ομπρέλα που πηγαιναν βιαστικοί για να μην βραχούν, κάποιοι άλλοι που το απολάμβαναν και πήγαιναν με το πασο τους. Όταν ψιλοέκοψε πήρα κι εγω το δρόμο μου... και να'μαι! Χεχεχε... ήρθα σπιτι, έκατσα pc διάβασα κάποια πόστ (καιρό είχα να το κάνω... ο χειμώνας ευνοεί τελικά το bloggάρισμα;) έκανα κάποια comments έβαλα κάποιους στο blogroll, ανακάλυψα κάποιους απο εσάς και γενικα ειμαι χαρούμενος τώρα (καλά μπορεί να φταίει και η μπυρίτσα που έχω πιει)

Αυτά τα νέα μου!

Με διαβάζει κανείς;

Και αν ναι, (που ορισμένοι θα σπευσετε να απαντήσετε πως ναι, με διαβάζετε) με καταλαβαίνει;
Θέλω να μου πείτε πιό πιστευετε οτι ήταν το πιο δυσνόητο μέχρι τώρα πόστ μου(για σας προσωπικά).


ΥΓ: Άσχετο, αλλα εκτιμώ πολύ όλους αυτούς τους άγνωστους, άσχετους, non-bloggers που μας διαβάζουν και ενίοτε αφήνουν κάποιο ανώνυμο ή επώνυμο σχόλιο. Θα μου άρεσε πολύ να ακούσω την δική τους άποψη στο ερώτημα που έθεσα απο πάνω.

Θέλω

Να σ'αγκαλιάσω σφιχτά και ν'αρχίσω να κλαίω. Γοερά και αυθόρμητα.
Σαν μικρό παιδι. Χωρίς ντροπή, χωρίς σταματημό.

Τα δακρυά μου να μουσκέψουν το σώμα σου
Το κορμί μου να σπαράζει απο τα αναφιλητά
Οι λυγμοί μου να τριβελίζουν τ'αυτιά σου



Ίσως τότε να καταλάβεις πόσο πόνεσα